aslinda her sey the big lebowski filmini izlememle basladi. “the dude” oyle keyifle iciyordu ki white russian’ini, ulan canim cekti merak ettim tadini filan. hemen can’a msnm’dan yazdim, dedim ki “can olm icki almam lazim nerede vardir liquor store bu elin bulgaristaninda?”. o da uzun suredir burada tabii, biliyor varna’yi az cok. hemen aa gideriz beraber demez mi? dedi. atladik taksiye gittik gittik liquor store’a. alacagimiz malzemeler belli; kahlua, vodka ve sut. sut’u tabi sormadik liquor store’da. oncelikli amacimiz kahlua’yi ele gecirmek, vodka zaten kolay. neyse sorduk hatun yok dedi. ben hayal kirikligina ugradim tabi, ah ulan boyle hayat mi olur derken can elini omzuma koyup teselli etmeye calisircasina; “merak etme abdullah, bulacagiz!” dedi. icimi bir umut kapladi o andan itibaren, “evet, bulacagiz!” diye yanitladim. daha sonra bir aile marketi olan pikadili’ye dogru yola ciktik. attigim her adimda az once icimi kaplayan o umut dalgasi yok oluyordu yavas yavas. markete yaklastikca “ya bulamazsak?” diye dusunmeye basladim. neyse markete vardik, hemen icki reyonuna kostuk haliyle. ufak bir goz gezdirmeyle guzide likorumuz kahlua’yi buldum. 20 levayi bayilip aldik tabi, yaninda 70′lik smirnoff’la birlikte. o aksam ickiyi yaptik begendik hatta ben bayildim filan. neyse hikaye bu degil zaten.

2-3 aksam sonra can’i benim odaya davet ettim gel icelim diye. geldi. can’in bi hos olmayan bir ozelligi var (hos olmadan demeyeyim de, sagliksiz diyeyim), ot icmeye bayiliyor. ben sevmem. neyse bu otunu yakti, ben ickilerimizi koydum filan… bos bos muhabbet etmeye basladik. can msnm’ini acti, gay arkadaslarindan biriyle muhabbet etti hatta sonra onlarin gay sohbetlerine ben de katildim. kamerayi actik can simardi filan. simardi derken sebeklik yapti yani. benim kafam gayet normal tabi. neyse (en sevdigim kelime) nasil basladi hatirlamiyorum, bir yerden muzik muhabbeti cikti. simdi daha once yazilarimda bahsetmedim tabi, heavy metal, progressive metal vs dinleyen biriyim ve diger muzik turlerine karsi cok acik oldugum soylenemez, benim dinledigim turleri dinleyen her insan gibi. can’da buna takmis, bunun uzerine tartisiyoruz simdi. yok efendim niye elektronik muzik sevmiyormusum, aslinda metal ve elektronik muzik birbirine cok yakinmis vs. bunun gibi sacmaliklar. en sonunda artik sikildim, dedim can benim ilk aldigim album mariah carey’in rainbow albumu, sen ne diyorsun lan dedim (ayaga kalktim ve sag elimi dua ediyormus seklinde actim -adam misin lan dermis gibi-). can tabi yumusadi gibi oldu hemen, kafa guzel zaten. aaa ciddi misiiin? dedi. evet dedim. neyse sonra bu albumu niye aldigimin hikayesini anlatmaya basladim.

ortaokula gittigim zamanlar, ford’un bir reklami vardi. yanilmiyorsam escort reklamiydi. araba garajdan cikip dagda bayirda col ustunde suzulerek ilerleyen yilan gibi gidiyordu (oeh lan!). o reklam sirasinda cok guzel bir sarki caliyordu ve ben o sarkiya tam anlamiyla takmistim. cunku cok guzeldi, hastasi olmustum. herhalde televizyon izlerken reklamlari iple cektigim baska bir donemim yoktur. neyse bu sarkiyi aramam sonucunda mariah carey’in albumunu almistim, zira iki sarkicinin sesleri birbirine cok benziyordu, bir umut almistim. o zaman internet yaygin bir sey degil tabi, eksi sozluk’e girip arama yapilamiyor 2 saniyede. bunlari anlatinca can’in kafasinin ustunde bi unlem olustu. aa bende hatirliyorum bunu dedi. youtube’u ac arayalim dedi. iyi peki hmpf dedim ama umudum yoktu tabi zira reklam her araba reklamiyla ayniydi. arama kismina yazabilecegimiz herhangi spesifik bir ozellik olmadigi icin reklamda, bulacagimizi sanmiyordum. 5-10 dk bakindik bulamayinca ben kalktim. sigara kullaniyor olsam efkardan yakacaktim bir tane oyle dertlendim yani. ben kalkinca can oturdu bilgisayarin basina, sansa bak hemen de buldu sarkiyi. sanki ben otururken beraber bulmamizi istememis, kendisi bulup tum ovguyu kendine almak istemisti. adi kopek. yapiyor bunu arada. ehem konuya donelim. sarkinin ismi you gotta be. cikolata renkli ingiliz desree’nin bir sarkisi. sarkiyi dinler dinlemez bir suru eski ani canlandi kafamda. o albume 12,5 turk lirasi bayilisim, albumu kasiyere verdikten sonra kasiyerin bana ”cok mu mariah carey seviyorsun sen bakiim?” demesi, bakirkoy’de yasadigim anilar, ingilizce kursumda yasadigim anilar (o donem bakirkoy’de kursa gidiyordum), tren istasyonunda yasadigim tatsiz olaylar, arkadaslarim, bizi kursa goturmesi icin ortak olarak tuttugumuz taksici abi (hatirlamiyorum ismini filan, hatirlasam bile burada afise edecek degilim!)…

ickiden mi bilmem cok duygulandirdi beni bu salak sarki. bir sarkinin dolayli yoldan insan uzerinde bu kadar etki birakmasi ilginc.

eski arkadaslar, anilar… yaslanmak, buyumek kotu bir seymis hakikaten ya. simdi daha iyi anliyorum. ama hicbir zaman da keske hep kucuk kalsam demeyecegim, cunku eminim daha yasayacagim bircok ani var, belki bunlardan cok daha guzel.

neyse. esniyorum zaten uykum da gelmis. yatayim ben. hadi.

edit: aha kar bile yagdirabiliyormusuz, god mode on.

so be it.